【★ ::: To someday ❤ For somebody ::: ★】

ช่วงนี้อากาศหนาวมากกกกกก....

หัวใจก็เลยเหน็บหนาวไปด้วย....เหอๆ

งานก็หนักอ่า....ใกล้ถึงงานวิชาการโรงเรียนแล้ว

ไหนจะต้องจัดซุ้มวิชาสังคม ที่มอห้าเรารับผิดชอบโดยตรง

ไหนจะซุ้มภาษาจีน ภาษาอังกฤษ คณิตอีก....

ไหนจะซ้อมเต้น ซ้อมร้องเพลงเพื่อขึ้นเวทีงานโรงเรียนอีก...

เห้อๆๆๆๆๆ.......เหนื่อย.........งบหมด........

ไหนจะต้องตามสอบอีกหลายตัวเลย.....เพราะไปจีนมายี่สิบวันนี่แหละ....

ยุ่งชะมัด......

คิดถึงๆๆๆๆ คิดถึง Desmond สุดๆเลย....ไม่ได้เจอกันมาสามวันแล้ว

เพิ่งรู้ว่าแอบคบกิ๊กข้ามประเทศนี่มันลำบากขนาดนี้นะเนี่ย???

ป่านนี้อิตาเดสคงแอบไปกิ๊กกับสาวๆที่ออสเตรหลายคนแล้วมั้ง??

โชคดีจังที่เมื่อกี๊ออนเอ็มแล้วทันได้เจอกัน....หมอนั่นรีบไปทำธุระพอดี...

อ๊า......อาจจะสงสัยว่าเดสมันคือใคร???

เค้าคนนั้นคือกิ๊กเราเอง...เหอๆ

ไปกิ๊กกันตอนที่เราไปจีนนี่แหละ

เป็นคนเกาหลี ลูกครึ่งจีนเกาหลี แต่ไปเรียนออสเตรเลียตั้งแต่เด็กๆ

อายุสิบหก เกิดหลังเราไปห้าเดือน โฮกกกกกกกกกก

ที่สำคัญฟังและพูดภาษาไทยได้รู้เรื่องนิสนึง

ถามไปถามมาเป็นเพราะ แฟนคนแรกของเค้าเป็นคนไทย ก็เลยสอนภาษาไทยเค้า

เห็นมั้ยล่ะว่าน่าตาก็ไม่ได้น่ารักอะไรหรอก แต่เราชอบแก้มเค้าล่ะ หึหึ

ตาคนนี้บ้านายเรนเป็นชีวิตจิตใตเลยล่ะ...เคยเต้นเพลงของเรนให้เราดูด้วย

น่ารักๆๆๆๆๆ แก้มนี่สุดๆเลย

รูปสุดท้ายนี่เด๋อดีแหะ....

ตอนเย็นออนเอ็มเจอเดสมันด้วยอ่า...ดีใจๆๆๆๆ ไม่ได้เจอกันตั้งสามวัน

ที่ดีใจสุดๆก็คือ เดสมันเข้ามาทักก่อนเลย พอออนติดปุ๊บมันก็เด้งเข้ามาทักคนแรกเลย

แสดงว่าเค้าก็คิดถึงเราเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ???....(คิดเข้าข้างตัวเองมากไปป่าว??)

กับเดสมันน่ะ.......บางทีอาจจะไปกันได้ดีก็ได้นะ?? เราคิดงั้นนะ

แต่ก็......ไม่รู้สิ รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป....

ถ้าปล่อยตัวปล่อยใจให้เค้าไปมากกว่านี้ เราเองนี่แหละที่จะเป็นคนที่เจ็บเจียนตาย

อีกอย่างก็...ถ้าตอบตกลงคบกับเค้าแล้ว

เราอยู่ไกลกันถึงขนาดนี้....เค้าจะนอกใจเราเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว

แล้วพอรู้ว่าเค้ามีคนอื่น เราก็ต้องมานั่งเสียใจ...

เราไม่อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนั้นคิดหรอก....

เพราะฉะนั้น ตอนนี้ก็เลยเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเฉยๆ

เรื่องของหัวใจเนี่ย มันอันตรายเกินไป เราไม่อยากเสี่ยง...

กลัวว่ากรรมจะตามสนองเราเข้าซักวัน...ก็ไปก่อกรรมกับหัวใจคนอื่นเค้าไว้เยอะนี่นา...

เห้อๆๆๆๆๆ........วาเลนไทน์ปีนี้ก็คงเหงาทั้งกายและใจ

ยิ่งอากาศหนาวๆแบบนี้....บรื๋อออออออออ

So Sad....วุ๊ย...

ตอนวันกลับน่ะ....เราสองคนกอดกันด้วยแหละ เขิ๊นเขินเลย

ตอนแรกเราไม่รู้หรอกว่าเค้าจะกลับเที่ยวแรกน่ะ

เพราะคืนก่อนกลับเราก็ถามเค้าแล้วไงว่าจะกลับเมื่อไหร่??

เค้าบอกว่าไม่รู้....จารย์ยังไม่บอก เราก็เลยแบบว่า.....ไม่รู้จะไปส่งยังไงดี

แล้วมันก็เหมือนบุเพอาละวาด

เช้าตรู่ของวันที่เค้ากลับเลยอ่าเราดั๊นนนนตื่นนอนเร็วเป็นพิเศษ

เพราะเป็นหัวหน้ากรุ๊ปต้องลงไปเอาอาหารเช้าให้น้องๆ

แล้วตอนขึ้นมาอ่า ดันเจอเค้าอยู่หน้าห้อง กำลังร่ำราเพื่อนๆคนอื่นๆเลย

แล้วเราก็หยุดเดินกึก แบบเอ๋อๆ เวงกำจะไปยังไงดีฟะตู....ของก็เต็มไม้เต็มมือ

พอจะหลบไปอีกทาง.......เดสมันดันมาฉุดเราไว้

แล้วบอกว่า..."จะกลับแล้วนะ.." แล้วก็กอดเราเฉยเลยอ่า

ตอนนั้นอึ้งเลยค่ะอึ้ง....คิดอะไรไม่ออกสมองอื้ออึง..

รู้แต่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของเค้า

เพราะเค้ากดหัวเราให้ซบตรงอกด้านซ้ายของเค้าอ่า....

เค้าร้องไห้แหละ แต่เรายังไม่ร้อง...เพราะอึ้งอยู่

แล้วเราก็ไม่ได้กอดตอบด้วย....เพราะของเต็มมือเลยทั้งพาสปอร์ตทั้งอาหารเช้า

พอเค้าปล่อยเราจากอ้อมกอดเค้าแล้วเราก็เลยทำตัวไม่ถูก....

กรี๊ดดดดดดดดด ช้านนนนนโดนผู้ชายทั้งแท่งกอด....

แล้วเราก็เลยบอกเค้าว่า...."เออ...กุ๊ดลัค" จบ....แล้วเราก็เดินจากไป

พอเดินกลับเข้าห้องตัวเองวางของอะไรเสร็จปุ๊บ....

มานั่งใจเต้นหน้าแดงอยู่บนพื้นคนเดียว....เพราะเพื่อนอีกสองคนยังไม่ตื่น

แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่า เราต้องทำอะไรซักอย่าง....ไม่งั้นต้องไม่ได้เจอกันอีกแน่??

แล้วเราก็เลยเปิดประตูออกไปดู....เฮ้ยยยย กรุ๊ปเค้าไปกันหมดแล้ว...

ตายๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ทันแน่ๆ

เราก็เลยวิ่งกลับเข้าห้องหยิบสมุดไดอารี่กับปากกาติดมือมาด้วย...

แล้วลงลิฟท์ไปชั้นล่าง เค้ากำลังจะขึ้นรถเลยอ่า วินาทีสุดม้ายจิงๆ

เราวิ่งไปสะกิดเค้า....เราก็ยื่นไดอารี่ให้ ตอนแรกเค้าก็แบบว่ารับไปเขียน

กำลังจะเขียนอะไรยาวๆให้เราเลยอ่า แต่จารย์เค้าเรียกซะก่อน

เราก็เลยบอกว่า ไม่เป็นไร เขียนแค่อีเมลล์ไว้ก็พอ....

พอเค้าเขียนเสร็จ....ก็ดึงเราเข้าไปกอดอีกรอบแหละ....กรี๊ดดดดดด

คราวนี้แบบว่ารัดแน่นเลยอ่า...แบบว่าตัวเราเล็กด้วยไง แล้วเค้าก็สูงกว่าเราเยอะอ่า

โคตรจะเหมือนในฟิคเลย เค้าฝังจมูกลงบนเรือนผมของเรา

แล้วเราก็เลยน้ำตาไหลเลยอ่า....แล้วก็กอดเค้าตอบเหมือนกัน

พอหันไปเจอสายตาจารย์กับเพื่อนๆและผู้หญิงแถวๆนั้นแล้ว

วิญญาณหญิงไทยก็เข้าสิงเราอีกครั้ง...ต้องรักนวลสงวนตัว

เราก็เลยดันตัวเองออกมา....แล้วก็บอกว่า "เราคงได้เจอกันอีกนะ.."

แล้วเค้าก็ตอบเราว่า "แน่นอน.." แล้วเค้าก็โบกมือหยอยๆให้เรา

แล้วก็เดินขึ้นรถไป แล้วก็โบกมือหยอยๆให้กันอีกซักพัก....

เราเริ่มรับรู้ถึงรังสีอำมหิตของบุคคลรอบตัวเรา....เวงกำ...

เหล่าบรรดาคู่ขาเค้าทั้งน้านนนนน ยืนจ้องเราเขม็งเลยอ่า..

จิงๆแล้วอิตาเดสมันเนี่ย เพลย์บอยสุดๆเลย

มันควงหญิงจากทุกประเทศอ่า แต่ไม่ได้ควงเราไปไหนมาไหนด้วยหรอกนะ...

เราเจอกันตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่ไปถึงโรงแรมที่พักเลยล่ะ....กับอิตานี่น่ะ

ถูกชะตาด้วยตั้งแต่แรกเห็นเลย

มีคนเคยบอกเราว่า...

Most of people think Destiny is so far

But maybe they never know....

Destiny is round your body....

เราก็ได้แต่หวังว่า ซักวันหนึ่ง เราจะเจอ Destiny ที่แท้จริงของเรา

แต่จะใช่อิตาเดสมันคนนี้รึป่าว??...ก็คงต้องใช่เวลาอีกซักพักล่ะน๊า

You are my Destiny , aren't you?? Desmond..